مؤلَّف آن را تصحيح كرده و در سال 1263 پايان يافته است . و رسالهء سوّم حاوي چند سؤال و جواب است كه بعضاً به فارسي است . شيخ آقا بزرگ تهرانى در ذريعة ( ج 16 ، ص 62 ) گويد : رسالة في الغناء للآقا محمّد علي الكرمانشاهي نزيل طهران المتوفّى 1269 أوّلها : أحمد الله على نواله . . . فَرَغ منها أواخر محرّم 1263 . رأيت النسخة بخطَّه عند حفيده الحاج آقا أحمد بن الحاج آقا هادي في طهران . احتمالًا در كلام ايشان سقطى رخ داده و « محمود بن » از قلم افتاده ، زيرا اين رساله از آقا محمود فرزند آقا محمد على است نه خود آقا محمد على ؛ و حاج آقا احمد ، كه تهرانى وى را به عنوان نوهء مؤلَّف معرفى كرده ، نوهء آقا محمود و فرزند آقا هادي است « 1 » و نيز ساير مشخصات مانند تاريخ وفات و تاريخ پايان يافتن آن با رسالهء آقا محمود تطبيق مىكند . بعلاوة ، چنان كه در فهرست كتابخانه گفته شده مؤلَّف در مقدمه به نام خود تصريح مىكند . اين اثر ، در فهرست كتابخانهء آية الله مرعشى قدس سره ( ج 4 ، ص 337 ) چنين معرفى شده است : . . . الغناء از آقا محمود بن محمد على بهبهانى كرمانشاهى . در اين رساله استدلال مىشود بر حرمت غنا و آواز شهوت انگيز حتى در خواندن قرآن و دعا و مناجاة و مراثي و سرودهاى مذهبي . . . اين رساله را در ذريعة . . . به پدر مؤلَّف آقا محمد على بهبهانى نسبت مىدهد ولى اين نسبت نادرست است و مؤلَّف به نام خود در مقدمه تصريح مىكند .

--> « 1 » وحيد بهبهانى ، ص 353 .